یک جوری شده که هر هفته گوشه و کنار مملکت بخاطر انفولانزا تعطیل است، دی هم لابد بخاطر سرما می رویم توی فاز تعطیلی.

تابستان هم بخاطر گرما!

قشنگ افسار شتر مملکت را رها کرده اند و مملکت رسما بی صاحاب شده.

از ان ور تورم هم افسار پاره کرده و دندانهای تیزش را بر گلویمان فشار می دهد و دارد آخرین بفسهایمان را هم می برد.

امید به زندگی صفر، همه داریم برای بقا می جنگیم!

حالم از این وضعیت بهم می خورد.

خشکسالی فراگیر هم بالاتر از همه مصایب.

قشنگ بلاهای ارضی و سماوی بر ما نازل شده.

اگر یک اتشفشان هم فعال بشود پکیجمان کامل می شود و میتوانیم بعنوان ابر انسان سوژه مطالعاتی فرازمینی ها بشویم.

خدایا یا مملکتمان را نجات بده یا یک شهاب سنگ بفرست همه مان باهم به چوخ برویم و دیگر گربه ای با تمدن هزاران ساله نماند.

مغزم درد میکند.